|
در عظمت و ویژگی نهج البلاغه به مقدمه ی سید رضی (ع) با ترجمه ی مرحوم استاد سید جعفر شهیدی (ره) بسنده می کنیم. «... امیرمومنان (ع) سرچشمه ی فصاحت است و آبشخور بلاغت، فصاحت خود را به کلام حضرتش آراید تا به جمال رسد و بلاغت در کنار او زاید و به کمال رسد.»
او بود که نقاب از چهره ی سخن کشید تا مترسل زیبایی آن را دید. آیین گفتار را از او وام گرفتند و خطیبان بر جای پایش گام نهادند و واعظان از خواندن کلام او نام یافتند. با این همه او _ علی (ع) _ گوی از همگان برد و اینان بدو نرسیدند او پیش افتاد و اینان واپس خزیدند. چه آن در گفتارش رنگی از علم خداست و بویی از گفتار مصطفی(ص).
|
